കടിഞ്ഞൂൽ

കള്ള് മണക്കും ചുണ്ടുകളോടെന്നെ
മാടി വിളിക്കുന്നു രാവിന്റെ മക്കൾ
തീവണ്ടി കോണിലെ പാതി മയക്കത്തിലും
പുലരിക്കു വേണ്ടി ഞാൻ കേണിടുന്നു.

ഇരുൾ അടച്ച രാത്രയിൽ
രാത്രി തൻ നിശബ്തതയിൽ
ചൂളം വിളി മാത്രം ആകെ തുണ
കാമം നുരക്കും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്

പുലരിയും പൂവനും ഒന്ന് ചേർന്നാൽ
നഷ്ട സ്വപങ്ങളുടെ ബാക്കി പ്രഭാതം.
വീണ്ടും ഇറങ്ങി നടക്കുന്നു ഞാൻ
എന്തോ തിരയും ഭ്രാന്തി പോൽ.

അലഞ്ഞു തിരിയും പെരുവഴികൾ
എല്ലാം എനിക്ക്  മനപാഠം
പേരറിയാത്ത പെരുവഴികളിൽ
നോക്കി നടക്കുന്നു എൻ കിടാവിനെ ഞാൻ

അമ്മിഞ്ഞ പാൽ വറ്റിയുണങ്ങിയ
വായിൽ നിന്ന് അമ്മേ എന്നാ വിളി കേൾക്കാൻ
എത്ര വഴിപാടു അർപ്പിച്ചു ഞാൻ
നിനക്കായ് ഞാൻ എൻ പൈതലേ.

പപ്പടം കൂട്ടി ചോറു വേണം
അമ്മകയ്യിൽ നിന്ന് തന്നെ വേണം
വാശി പിടിച്ചു കരയും മകനെ
നെഞ്ചു പോട്ടുന്നെട നിൻ അമ്മക്ക്.

ഏഴു വര്ഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിൽ
ഈശ്വരൻ തന്നു എൻ മണിക്കുട്ടനെ
ആറ്റു നോക്കി കൊതി തീരക്കും മുൻപേ
കാലം മറച്ചു എൻ കടിഞ്ഞൂലിനെ

വടക്കേ കാവിലെ തുള്ളൽ കാണാൻ
എൻ കൈകൾ പിടിച്ചു വന്നവനെ
കൈവിട്ടു പോയി അന്നെനിക്ക്
കിട്ടാകനിയായി തുടരുന്നു ഇന്നും

അമ്പല നടയിലും പള്ളിമുറ്റത്തും
നാലാൾ കൂടുന്ന കൂട്ടത്തിലും
തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നു നിനക്ക് വേണ്ടി
താളം തെറ്റിയ ഭ്രാന്തി പോൽ ..

ഓർമ്മകൾ മരിക്കുന്നില്ല

ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഓര്‍മ്മകളും പേറി ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയോ അലയുമ്പോള്‍,......... കടന്നു പോയ കാലത്തിന്റെ കാലൊച്ചകള്‍ കാതുകളില്‍ വീണ്ടും മുഴങ്ങുമ്പോള്‍....... ഭൂത കാലത്തിന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ താഴ്വാരങ്ങളിലെക്ക് ഒന്ന് എത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഏകാന്തതയുടെ മറവിൽ ഒത്തിരി ഓര്മ്മകളും പേറി വിറങ്ങലിച്ച കണ്ണുകളുമായി എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട് ....... എന്റെ ബാല്യം.ഒര്ക്കുവാൻ ഒരായിരം നല്ല ഓർമ്മകൾ തന്നിട്ട് കാലത്തിന്റെ കടന്നു പോക്കിൽ എന്നെയും വിട്ട് അകന്നിരിക്കുന്ന, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, ആ നല്ല ബാല്യം. അത് ഇനി തിരിച്ചു വരുമോ ?
കളിവീടും അവിടെ ചുട്ട മണ്ണ് അപ്പവും, മൂട് കീറിയ വള്ളി ട്രൌസറിന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഗോലികൂട്ടവും, ഓല പന്തും, ........ പിന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച വണ്ടി ചാട്, അതും ഉരുട്ടി നാട്ടു വഴിയിൽ കൂടി അലയുമ്പോൾ അതായിരുന്നു ജീവിതം.ആ ജീവിതം കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് ആണെന്ന് അന്നേ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്നുകൂടി ആസ്വദിക്കാമയിരുന്നു.ബാല്യം അകന്നുപോയെങ്കിലും ബല്യ കാല ഓർമ്മകൾ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു . ആ ഓർമ്മയിൽ കൂടി ഞാൻ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു. നിന്നെ പ്രണയിക്കുവാനായി............