അലാറം കേള്ക്കാതെ ഉണരുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കാം വെള്ളിയാഴ്ച എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. എനിക്ക് മാത്രമല്ല എന്നെ പോലെ ഏറെ കുറെ എല്ലാ പ്രവാസികള്ക്കും. അന്ന് ഒരു ആഘോഷമാണ് . അതിനെ നാട്ടിലെ ഞായര് എന്നൊക്കെ വേണമെങ്കില് പറയാം. എന്തായാലും പിറ്റേന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച അവധി ആയത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല തലേന്ന് എനിക്ക് മുടിഞ്ഞ സന്തോഷമായിരുന്നു. കൂടെ ഒടുക്കത്തെ പേടിയും. എന്നാല് പിന്നെ എന്തായിരിക്കും അവന് ഒരു സന്തോഷം.നിങ്ങള് ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങി കാണും അല്ലേ. ........വെറുപ്പിക്കുന്നില്ല. ഞാന് തന്നെ പറയാം.ഞാനേ ...ചില മണിക്കൂറുകള് കൂടി കഴിഞ്ഞാല് ഒരു അച്ഛന് ആകാന് പോവുകയാണ് അച്ഛന് . ഭാര്യമാരുടെ പ്രസവ സമയത്ത് അവരുടെ കൂടെ നില്ക്കാന് ബലം പകരുവാന് എല്ലാ ഭര്ത്താക്കന്മാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചു. അവധി കിട്ടാത്തത് മൂലം ആ ആഗ്രഹം മനസ്സില് ഒതുക്കി. വരാന് പോകുന്ന ഞങ്ങളുടെ പൊന്നോമനയെ സ്വപ്നം കണ്ട് ദിവസങ്ങള് തള്ളി നീക്കി .
ഇന്നലെ വൈകിട്ടോട് കൂടിയാണ് ഭാര്യയെ പ്രസവത്തിനായി ആശുപത്രിയില് പ്രവേശിപ്പിച്ചത്. ആദ്യത്തെ പ്രസവം ആണ്. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള് രണ്ട് പേര്ക്കും ആകെ ഒരു പേടി .വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് തീയതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. തലേന്ന് വിളിച്ച് ഒത്തിരി ധൈര്യം പകര്ന്നെങ്കിലും ധൈര്യം കുറഞ്ഞത് എന്റെയാണ്. " രാത്രിയില് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. ആകെ ഒരു വെപ്രാളം. മനസ്സിലൂടെ നല്ലതും തീയതുമായ സംഭവ കഥകള് മിന്നി മാഞ്ഞു. വെളുപ്പിനെ എപ്പോഴോ ഒന്ന് മയങ്ങി.
രാവിലെ നിര്ത്താതെയുള്ള മൊബൈലിന്റെ കരച്ചില് കേട്ടാണ് ഉണര്ന്നത്. നോക്കിയപ്പോള് നാട്ടില് നിന്ന് തന്നെ. ആകാംക്ഷയോടെയാണ് ഞാന് ഫോണ് എടുത്തത്. അച്ഛന് ആണ് തലക്കല്. "അവളെ പ്രസവത്തിന് വേണ്ടി ലേബര് റൂമില് കയറ്റി'. കേട്ടപ്പോള് ആകെ ഒരു ആധി. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറയില്ല. ഞാന് എഴുന്നേറ്റ് ജനാല തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല....! ലോകത്തിന് ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. വാഹനങ്ങള് റോഡിലൂടെ ചീറി പാഞ്ഞ് പോകുന്നു. രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് ആളുകള് റൂമിലേക്ക് പോകുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന സഹ മുറിയനോട് കാര്യം പറഞ്ഞെങ്കിലും ആള് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. വെറുതെ പേടിക്കണ്ട എല്ലാം നല്ലതായെ വരൂ. അദ്ദേഹം അനുഭവത്തില് നിന്നാണ് പറഞ്ഞത് എങ്കിലും എന്റെ പിരി മുറുക്കത്തിന് ഒട്ടും കുറവില്ല. പല സംശയങ്ങള് മനസ്സില് പൊങ്ങി വന്നു. ഈ സമയത്ത് ആരോട് ചോദിക്കാന്. പിന്നെ എന്തിനും ഏതിനും ആശ്രയിക്കാന് ഒന്ന് മാത്രം. "ഗൂഗിള്". പെട്ടന്ന് കമ്പ്യൂട്ടര് തുറന്നു. പ്രസവ സമയം അടിച്ചു കൊടുത്തു . എന്തൊക്കെയോ വന്നു. ആ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അതും അടച്ച് വെച്ചു. എല്ലാവരും അവസാനം ദൈവത്തിലേക്ക് വരുന്നത് പോലെ ഞാനും ദൈവത്തിലേക്ക് നോക്കി. മനമുരുകി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. ഹോ.. മനസ്സിന് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസം. വീട്ടും നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. അറിഞ്ഞതിന് ശേഷമുള്ള പത്താമത്തെ വിളിയാണ്. " മോനെ പ്രസവം കഴിയുമ്പോള് ഞങ്ങള് വിളിക്കാം ഇങ്ങനെ ആധി കൂട്ടണ്ട." അപ്പന്റെ വക ഉപദേശം. കൂടെ " അവനോട് അവിടെ അടങ്ങി ഇരിക്കാന് പറ " അത് അന്നമ്മ ചേടത്തി യുടെ വക" . അമ്മച്ചിക്ക് മക്കള് പന്ത്രണ്ട്. പന്ത്രണ്ടും സുഖ പ്രസവം. ഒന്നിനെ വയലില് കൊയ്യാന് പോയപ്പോള് പ്രസവിച്ചിട്ടു എന്നാണ് അമ്മച്ചി പറയാറുള്ളത്.
ജീവിതത്തില് ആകെ ഒരു വട്ടം മാത്രമെ പ്രസവ മുറിയുടെ മുമ്പില് പോയിട്ടുള്ളൂ. അതും വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് കൂട്ടുകാരന്റെ കൂടെ. അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പ്രസവം ആയിരുന്നു. ആകാംഷയോടെ കാത്ത് നില്ക്കുന്ന മുഖങ്ങള് ആയിരുന്നു അവിടെ മുഴുവന്.പലരുടെയും ബന്ധുക്കളും സ്വന്തക്കാരുമായി ആകെ ഒരു ജനക്കൂട്ടം. ലേബര് റൂമിന്റെ വാതില് തുറന്ന് വരുന്ന നേഴ്സിനോട് അകത്തെ വിശേഷം തിരക്കാന് ആളുകളുടെ തിരക്ക്. "ഓരോരുത്തരുടെയും ആകുമ്പോള് പറയാം ആരും തിരക്ക് കൂട്ടണ്ട". നേഴ്സിന്റെ വക ശകാരം. വീണ്ടും ശാന്തം. അമ്മമാരെ കാണാതെ കരയുന്ന, നിര്ബന്ധം പിടിക്കുന്ന മൂത്ത കുട്ടികള് , എങ്കിലും എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത് ഭാര്യമാരെ ലേബര് റൂമിന്റെ വാതില്ക്കല് വരെ എത്തിച്ച് കൈ കാണിച്ച് യാത്രയാക്കുന്ന ഭര്ത്താക്കന്മാരുടെ മുഖങ്ങള് ആയിരുന്നു.
എന്റെ ചിന്തകള്ക്ക് ഒടുവില് വീണ്ടും ഫോണ് ചിലച്ചു. വിറയാര്ന്ന കൈകളോട് കൂടി ഞാന് ഫോണ് എടുത്തു. " എടാ മോനെ നീ ഒരു അപ്പനായി... മോളാ". സത്യത്തില് പ്രസവം കഴിഞ്ഞത് എന്റെ ആണെന്ന് പോലും എനിക്ക് തോന്നി പോയി . മനസ്സില് നിന്ന് എന്തോ വലിയ ഏതാണ്ട് മാറി പോയത് പോലെ. മനസ്സിന് ഒരു ഭയങ്കര സന്തോഷം. ഒരു വലിയ മഴ കഴിഞ്ഞത് പോലെ.
ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചതും കൊതിച്ചതും ഒരു മോള്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെയാണ്. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള് അറിഞ്ഞ് തരുന്ന ഉടയ തമ്പുരാന് എനിക്ക് ഒരു മോളെയും തന്നു......"എന്നാലും മോള്ക്ക് കൂടുതല് മുഖച്ഛായ എന്റെ ആയിരിക്കുമോ അതോ അവളുടെയോ'! ............. ചുമ്മാ ............ അങ്ങനെ അച്ഛനായ ഗമയില് ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞാന് എല്ലാവര്ക്കും മധുരം കൊടുക്കാന് വേണ്ടി പുറത്തേക്ക് ഓടി .
